خطبه ۶۴ نهج البلاغه / ترجمه دشتی
۰۱ آذر ۱۴۰۵فَاتَّقُوا اَللَّهَ عِبَادَ اَللَّهِ
اى بندگان خدا! از خدا بپرهيزيد
وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ
و با اعمال نيكو به استقبال أجل برويد
وَ اِبْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ
با چيزهاى فانى شدنى دنيا آنچه كه جاويدان مىماند خريدارى كنيد
وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ
از دنيا كوچ كنيد كه براى كوچ دادنتان تلاش مىكنند
وَ اِسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ
آمادۀ مرگ باشيد كه بر شما سايه افكنده است
وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا
چون مردمى باشيد كه بر آنها بانگ زدند و بيدار شدند
وَ عَلِمُوا أَنَّ اَلدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا
و دانستند دنيا خانه جاويدان نيست و آن را با آخرت مبادله كردند
فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً
خداى سبحان شما را بيهوده نيافريد
وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى
و به حال خود وا نگذاشت
وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ أَوِ اَلنَّارِ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ
ميان شما تا بهشت يا دوزخ، فاصله اندكى جز رسيدن مرگ نيست
وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اَللَّحْظَةُ
زندگى كوتاهى كه گذشتن لحظهها از آن مىكاهد
وَ تَهْدِمُهَا اَلسَّاعَةُ
و مرگ آن را نابود مىكند
لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ اَلْمُدَّةِ
سزاوار است كه كوتاه مدّت باشد
وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ اَلْجَدِيدَانِ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ
زندگى كه شب و روز آن را به پيش مىراند
لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ اَلْأَوْبَةِ
به زودى پايان خواهد گرفت
وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدُمُ بِالْفَوْزِ أَوِ اَلشِّقْوَةِ
مسافرى كه سعادت يا شقاوت همراه مىبرد
لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ اَلْعُدَّةِ
بايد بهترين توشه را با خود بردارد
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
از اين خانه دنيا زاد و توشه برداريد كه فرداى رستاخيز نگهبانتان باشد
فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ
بندۀ خدا بايد از پروردگار خود بپرهيزد
نَصَحَ نَفْسَهُ
خود را پند دهد
وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ
و توبه را پيش فرستد
وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ
و بر شهوات غلبه كند
فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ
زيرا مرگ او پنهان و پوشيده است
وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ
و آرزوها فريبندهاند
وَ اَلشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ
و شيطان، همواره با اوست
يُزَيِّنُ لَهُ اَلْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا
و گناهان را زينت و جلوه مىدهد تا بر او تسلّط يابد
وَ يُمَنِّيهِ اَلتَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا
انسان را در انتظار توبه نگه مىدارد كه آن را تأخير اندازد
إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا
و تا زمان فرا رسيدن مرگ از آن غفلت نمايد
فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً
واى بر غفلت زدهاى كه عمرش بر ضد او گواهى دهد
وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى اَلشِّقْوَةِ
و روزگار او را به شقاوت و پستى كشاند
نَسْأَلُ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ
از خدا مىخواهيم كه ما و شما را برابر نعمتها مغرور نسازد
وَ لاَ تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ
و چيزى ما را از اطاعت پروردگار باز ندارد
وَ لاَ تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ اَلْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لاَ كَآبَةٌ
و پس از فرا رسيدن مرگ دچار پشيمانى و اندوه نگرداند