خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه شهیدی
۰۱ آذر ۱۴۰۵أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ
همانا دنيا پشت كرده
وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ
و بدرود گويان است
وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ
و آخرت روى آورده و از فراز جاى(1) نگران است
أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ
بدانيد كه امروز رياضت است
وَ غَداً اَلسِّبَاقَ
و فردا مسابقت
وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ
و خطّ پايان، دروازۀ بهشت برين است
وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ
و آن كه بدان نرسد در دوزخ جايگزين
أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ
آيا كسى نيست كه از گناه توبه كند پيش از آنكه مرگش سر رسد؟
أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ
آيا كسى نيست كه كارى كند، پيش از آنكه روز بدبختىاش در رسد؟
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ
بدانيد كه شما در روزهايى به سر مىبريد. كه فرصت ساختن برگ است، و از پس اين روزها مرگ است
فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
آن كه اجل نارسيده، ساز خويش برگيرد
فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ
د آن بيند
وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ
و از مرگ آسيب نپذيرد
وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
و آن كه تا دم مرگ كوتاهى كند
فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ
حاصل رش خسران است
وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ
و مرگ او موجب زيان
أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ
كار از روى دل چنان كنيد
كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ
كه گويى از بيم جان كنيد
أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا
من چون بهشت جايى را نديدهام، خواهان آن آسوده و از پاى نشسته(2)
وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا
و نه چون دوزخ، ترسندۀ از آن خفته - و از بيم رسته (3)
أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ
بدانيد، آن كه حق او را سود ندهد، باطل زيانش رساند
وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى
و آن كه به راه نيفتد
يَجُرُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى
گمراهى به هلاكتشكشاند
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ
شما را فرمودهاند كه بار بربنديد
وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ
و توشه برگيريد
وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ
من بر شما از دو چيز بيشتر مىترسم
اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى
دنبال هواى نفس رفتن
وَ طُولُ اَلْأَمَلِ
و آرزوى دراز در سر پختن
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
پس تا در اين جهانيد، از آن چندان توشه برداريد كه فردا خود را بدان نگاهداشتن توانيد