خطبه ۵۲ نهج البلاغه / ترجمه دین پرور
۰۱ آذر ۱۴۰۵أَلاَ وَ إِنَّ اَلدُّنْيَا قَدْ تَصَرَّمَتْ
در بارۀ ثواب و كيفر آگاه باشيد كه بساط دنيا برچيده شده
وَ آذَنَتْ بِانْقِضَاءٍ
و زنگ پايان آن به صدا درآمده
وَ تَنَكَّرَ مَعْرُوفُهَا
و خوبيهاى آن ناپديد گشته
وَ أَدْبَرَتْ حَذَّاءَ
و بسرعت پشت كرده
فَهِيَ تَحْفِزُ بِالْفَنَاءِ سُكَّانَهَا
و ساكنانش را به نابودى كشانده
وَ تَحْدُو بِالْمَوْتِ جِيرَانَهَا
و همسايگانش را به سوى مرگ پيش رانده است
وَ قَدْ أَمَرَّ فِيهَا مَا كَانَ حُلْواً
شيرينىهاى آن تلخ شده
وَ كَدِرَ مِنْهَا مَا كَانَ صَفْواً
و زلال آن تيره و متعفّن گشته
فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلاَّ سَمَلَةٌ كَسَمَلَةِ اَلْإِدَاوَةِ
و از آن جز ته ماندهاى چون ته ماندۀ ظرفى باقى نمانده
أَوْ جُرْعَةٌ كَجُرْعَةِ اَلْمَقْلَةِ
و يا قطرۀ آبِ از شن چكيدهاى كه تشنهكامان را سيراب نكند
لَوْ تَمَزَّزَهَا اَلصَّدْيَانُ لَمْ يَنْقَعْ
فَأَزْمِعُوا عِبَادَ اَللَّهِ اَلرَّحِيلَ عَنْ هَذِهِ اَلدَّارِ
پس اى بندگان خدا، به خود آييد و از اين سراى ناپايدار دل بركنيد
اَلْمَقْدُورِ عَلَى أَهْلِهَا اَلزَّوَالُ
وَ لاَ يَغْلِبَنَّكُمْ فِيهَا اَلْأَمَلُ
مباد كه هوسها و رؤياها بر شما چيره گردد
وَ لاَ يَطُولَنَّ عَلَيْكُمْ فِيهَا اَلْأَمَدُ
و رفتن از دنيا را دور انگاريد
ثواب الزهاد فَوَاللَّهِ لَوْ حَنَنْتُمْ حَنِينَ اَلْوُلَّهِ اَلْعِجَالِ
به خدا سوگند، اگر چون شترِ بچه مرده بناليد
وَ دَعَوْتُمْ بِهَدِيلِ اَلْحَمَامِ
و چون كبوترِ جفت از دست داده مويه كنيد
وَ جَأَرْتُمْ جُؤَارَ مُتَبَتِّلِي اَلرُّهْبَانِ
و چون راهبان صومعه نشين فرياد بر آريد
وَ خَرَجْتُمْ إِلَى اَللَّهِ مِنَ اَلْأَمْوَالِ وَ اَلْأَوْلاَدِ
و همۀ اموال و اولاد خود را به خدا پيشكش كنيد
اِلْتِمَاسَ اَلْقُرْبَةِ إِلَيْهِ فِي اِرْتِفَاعِ دَرَجَةٍ عِنْدَهُ
تا به آستان قرب الهى برسيد و در پيشگاه او مقامى يابيد
أَوْ غُفْرَانِ سَيِّئَةٍ أَحْصَتْهَا كُتُبُهُ
يا گناهى را كه در ديوان الهى ثبت شده
وَ حَفِظَتْهَا رُسُلُهُ
و مأموران او بدقّت از آن حراست كنند، پاك سازيد
لَكَانَ قَلِيلاً فِيمَا أَرْجُو لَكُمْ مِنْ ثَوَابِهِ
در مقابل آن ثوابى كه از سوى خدا برايتان آرزو دارم و يا كيفرى كه از آن بر شما ترسم، بسيار اندك و ناچيز است
وَ أَخَافُ عَلَيْكُمْ مِنْ عِقَابِهِ
نعم الله وَ تَاللَّهِ لَوِ اِنْمَاثَتْ قُلُوبُكُمُ اِنْمِيَاثاً
به خدا سوگند، اگر دلهاتان آب شود
وَ سَالَتْ عُيُونُكُمْ مِنْ رَغْبَةٍ إِلَيْهِ
و ديدههاتان از عشق و خوف او خون گردد و بر گونههاتان ريزد
أَوْ رَهْبَةٍ مِنْهُ دَماً
ثُمَّ عُمِّرْتُمْ فِي اَلدُّنْيَا
و آنگاه تا پايان عمر دنيا بمانيد
مَا اَلدُّنْيَا بَاقِيَةٌ
مَا جَزَتْ أَعْمَالُكُمْ عَنْكُمْ
و از هيچ تلاشى مضايقه نكنيد
وَ لَوْ لَمْ تُبْقُوا شَيْئاً مِنْ جُهْدِكُمْ أَنْعُمَهُ عَلَيْكُمُ اَلْعِظَامَ
تمام اينها در برابر نعمتهاى بزرگ او بر شما بويژه نعمت ايمان و هدايت، هيچ است.
وَ هُدَاهُ إِيَّاكُمْ لِلْإِيمَانِ