خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه آیتی

۰۱ آذر ۱۴۰۵

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ

اما بعد. دنيا روى در رفتن دارد

وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ

و بانگ وداع برداشته

وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ

و آخرت روى در آمدن دارد و بناگاه، رخ مى‌نمايد

أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ

بدانيد، كه امروز، روز به تن و توش آوردن اسبان است

وَ غَداً اَلسِّبَاقَ

و فردا روز مسابقه

وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ

هر كه پيش افتد، بهشت جايزۀ اوست

وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ

و هر كه واپس ماند، آتش جايگاه او

أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ

آيا كسى نيست، كه پيش از آنكه مرگش در رسد، از خطاى خود توبه كند؟

أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ

آيا كسى نيست، كه پيش از بدحالى و شوربختى، براى خويش كارى كند؟

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ

بدانيد كه شما در اين روزهاى عمر غرق اميدها و آرزوهاييد و، حال آنكه، مرگ پشت سر شما كمين كرده است

فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

هر كس در اين روزها، پيش از رسيدن مرگش براى خود كارى كند

فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ

كارش بدو سود رساند

وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ

و مرگش زيان نرساند

وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

و هر كه، در اين روزها، قصور ورزد و براى خود كارى نكند

فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ

كارش سود ندهد

وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ

و مرگش زيان رساند

أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ

به هنگام امن و آسايش چنان به كار خدا پردازيد

كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ

كه در روزگاران بيم و وحشت مى‌پردازيد

أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا

بدانيد كه من مانند بهشت چيزى را نديده‌ام كه جويندۀ آن به غفلت خفته باشد

وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا

و مانند دوزخ چيزى را نديده‌ام كه گريزنده از آن، به جاى گريختن و رهانيدن خويش به خواب راحت فرو رفته باشد

أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ

بدانيد، هركس كه از حق سود نجويد، باطل به او زيان رساند

وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى

و كسى كه به هدايت، استقامت نپذيرد

يَجُرُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى

ضلالت به هلاكتش كشاند

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ

بدانيد، كه بايد بار سفر بنديد

وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ

و شما را گفته‌اند كه ره‌توشه‌تان چيست و در كجاست

وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ

بر شما از دو چيز مى‌ترسم، كه مبادا به دام آنها افتيد

اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى

يكى در پى خواهش دل رفتن

وَ طُولُ اَلْأَمَلِ

و ديگر آرزوى دراز باطل در سر پختن

فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً

در اين جهان، از همين جهان توشه برگيريد، تا فردا در آن سراى خويشتن از عقوبت برهانيد

ترجمه های خطبه ۲۸ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۵۲ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۶۴ نهج البلاغه