خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه شیروانی
۰۱ آذر ۱۴۰۵أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ
وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ
28 خطبهاى از اوست دنيا شناسى پس از ستايش خداوند، دنيا در حال رفتن و وداع گفتن است
وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ
و آخرت روى نموده و سر بر آورده است
أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ
آگاه باشيد كه امروز روز تمرين و آمادگى
وَ غَداً اَلسِّبَاقَ
و فردا زمان مسابقه است
وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ
و مزد برندۀ اين مسابقه [يا: نقطۀ نهايى كه مسابقه دهنده به سوى آن مىشتابد] بهشت
وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ
و نهايت كار بازندۀ آن آتش است
أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ
أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ
آيا كسى نيست كه پيش از فرارسيدن مرگش توبه نمايد؟ آيا كسى نيست كه قبل از فرارسيدن روز گرفتاريش كارى براى خود كند
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ
هشيار باشيد كه شما در ايّام آرزو به سر مىبريد و مرگ در پس آن است
فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
كسى كه در ايّام آرزويش پيش از آنكه مرگش برسد كار و كوشش كند
فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ
عملش براى او نافع خواهد بود
وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ
و مرگش به وى زيانى نرساند
وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
و كسى كه در روزهاى آرزويش قبل از آنكه مرگش برسد كوتاهى كند
فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ
عملش تباه است
وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ
و مرگش او را زيان رساند
أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ
هشيار باشيد كه هنگام خوشى و كاميابى چنان عمل كنيد
كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ
كه به وقت ترس و هراس مىكوشيد
أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا
آگاه باشيد كه من چيزى همانند بهشت نديدم كه جويندۀ آن در خواب باشد
وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا
و چيزى را چون آتش دوزخ نديدم كه گريزان از آن خفته باشد
أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ
بدانيد كه آن كه حق به او سود نرساند باطل به او زيان برساند
وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى
يَجُرُُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى
و كسى را كه هدايت مستقيمش نسازد گمراهى به هلاكتش كشاند
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ
آگاه باشيد كه شما مأمور به كوچ كردن از دنيا هستيد
وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ
و به فراهم آوردن توشه [براى آخرت] هدايت شدهايد
وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ
بيشترين چيزى كه از آن بر شما مىترسم پيروى
اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى
هواى نفس
وَ طُولُ اَلْأَمَلِ
و آرزوى بلند است
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
پس در دنيا از دنيا توشهاى فراهم سازيد كه فردا با آن خود را حفظ كنيد