خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه دین پرور

۰۱ آذر ۱۴۰۵

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ

امّا بعد، بى‌ترديد دنيا روى بر تافته

وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ

و بانگ وداع سر داده است

وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ

و آخرت روى كرده و به ناگاه دررسد

أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ

بهوش باشيد كه امروز، روز آمادگى

وَ غَداً اَلسِّبَاقَ

و فردا هنگامۀ مسابقه و پيشتازى است

وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ

و در اين پيشتازىِ سرنوشت‌ساز، بهشت را به مسابقه گذاشته‌اند

وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ

و دوزخ سرانجامِ واماندگان خواهد بود

أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ

راستى كسى نيست كه پيش از رسيدن اجل، از لغزشهايش توبه كند

أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ

آيا كار گزارى نيست كه پيش از روز اندوه و افسوس، براى خود قدمى بردارد

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ

آگاه باشيد كه شمايان در غفلت آرزوها بسر مى‌بريد و مرگ در پشت آن كمين كرده است

فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

پس آن كه در روزگار فرصت و پيش از رسيدن مرگ، دست به كار خير و اطاعت الهى شود

فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ

از آن سود برَد

وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ

و مرگ بدو زيانى نرسانَد

وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

امّا آن كه در هنگامۀ فرصت، كوتاهى كند تا مرگ فرصتها را به كام خود برَد

فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ

خسارت بيند

وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ

و مرگ او را زيان رسانَد

أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ

بهوش باشيد همان گونه كه در روزگار ترس و بلا خدمت و اطاعت كنيد

كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ

در هنگامۀ خوشى و رفاه نيز چنين باشيد

أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا

براستى نديدم سعادت و ارزشى چون بهشت را كه مشتاقان آن از غفلت به خواب روند

وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا

و نيز خطر و بلايى را همچون دوزخ نديدم كه فراريان از آن اين گونه آسوده بخوابند

أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ

بهوش باشيد آن كه از حق سود نبرَد، از باطل زيان خواهد برد

وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى

و آن كه به راه مستقيم هدايت نشود

يَجُرُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى

گمراهى او را به پستى و بدبختى كشانَد

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ

آگاه باشيد كه شمايان به كوچ كردن

وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ

و توشه برچيدن مأموريد

وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ

بى‌ترديد از بزرگترين چيزى كه بر شما مى‌ترسم

اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى

پيروى از خواهش نفس

وَ طُولُ اَلْأَمَلِ

و آرزوى دراز است

فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً

در دنيا چنان از آن توشه برگيريد كه فرداى قيامت در امان بمانيد

ترجمه های خطبه ۲۸ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۵۲ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۶۴ نهج البلاغه