خطبه ۶۴ نهج البلاغه / ترجمه بهشتی
۰۱ آذر ۱۴۰۵فَاتَّقُوا اَللَّهَ عِبَادَ اَللَّهِ
اى بندگان خدا، زنهار از خدا بترسيد
وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ
و پيش از اين كه مرگ پنجهاش را بر شما افكند توشهاى از نيكى در اين گيتى براى آن سراى جاودان بيندوزيد، و در اين كار كوشش كنيد از يكديگر پيشى گيريد
وَ اِبْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ
و بخريد چيزى را كه براى شما باقى مىماند به چيزى كه از كفتان مىرود، از خوشيهاى آنى چشم بپوشيد، و در به دست آوردن آسايش جاودانى بكوشيد
وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ
چه خواه ناخواه بايد آماده سفر شويد و بكوچيد و آماده باشيد كه براى كوچاندن شما سعى و شتاب دارند
وَ اِسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ
و براى مرگ مستعد باشيد كه بر سرتان سايه افكنده است
وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا
و گروهى باشيد كه چون بانگ بر ايشان زده آگاه شدند
وَ عَلِمُوا أَنَّ اَلدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا
و دانستند جهان اقامتگاه آنان نيست پس تبديل نمودند
فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً
زيرا خداى سبحان شما را بيهوده نيافريده
وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى
و مهمل و بيكار رها نكرده است
وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ أَوِ اَلنَّارِ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ
و ميان هر كس تا بهشت يا دوزخ جز مردن فاصلهاى ديگر نيست، و در آن جهان است كه اين انسان خوشبخت و يا بدبخت مىتواند زيست.
وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اَللَّحْظَةُ
و مدت زندگانئى كه به يك چشم به هم زدن كم گشته
وَ تَهْدِمُهَا اَلسَّاعَةُ
و ساعتى (بناى) آن را منهدم سازد
لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ اَلْمُدَّةِ
به كوتاهى سزاوارتر است
وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ اَلْجَدِيدَانِ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ
و غايبى كه شب و روز او را مىرانند
لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ اَلْأَوْبَةِ
البته بشتاب كردن سزاوارتر است
وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدُمُ بِالْفَوْزِ أَوِ اَلشِّقْوَةِ
و آدمى كه سعادت و خوشبختى و شقاوت و بدبختى به سوى او مىآيد
لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ اَلْعُدَّةِ
البته مستحق بهترين ساز و برگها مىباشد
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
پس در دنيا از دنيا توشه برداريد از آنچه خود را فردا برهانيد
فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ
و از عذاب پروردگار بندهاى پرهيز كرد
نَصَحَ نَفْسَهُ
كه خويشتن را پند داد
وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ
و به توبه و بازگشت پيشى گرفت
وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ
و بر خواهشها چيره گرديد
فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ
زيرا كه مرگ پوشيدۀ از او
وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ
آرزو فريبندۀ او
وَ اَلشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ
شيطان موكل بر او است
يُزَيِّنُ لَهُ اَلْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا
گناه و نافرمانى را براى او مىآرايد تا بر آن سوار شود
وَ يُمَنِّيهِ اَلتَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا
و او را با توبۀ واپسين اميدوار مىنمايد كه آن را به تأخير اندازد
إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا
تا اين كه ناگاه مرگ او را دريابد در حالى كه از آن بسيار غافل مىباشد
فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً
پس حيرت و اندوه بر آن غافلى باد كه عمرش بر او حجت و دليل باشد
وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى اَلشِّقْوَةِ
و روزگار او را به بدبختى كشانده باشد
نَسْأَلُ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ
از خداى سبحان خواستارم كه همۀ ما را در ردۀ گروهى بياورد كه بخششهايش آنان را تن آسان و بىبند و بار نمىگرداند
وَ لاَ تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ
و خوشىها و دلبستگيها نعمت پرستش وى را از آنها باز نمىستاند
وَ لاَ تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ اَلْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لاَ كَآبَةٌ
و پشيمانى و اندوهى او را پس از مرگ در نيابد