خطبه ۶۴ نهج البلاغه / ترجمه انصاریان
۰۱ آذر ۱۴۰۵فَاتَّقُوا اَللَّهَ عِبَادَ اَللَّهِ
اى بندگان خدا، از خدا پروا كنيد
وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ
و به وسيلۀ اعمال نيكو بر مرگ پيشى جوييد
وَ اِبْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ
و بخريد آنچه را براى شما باقى مىماند، به چيزى كه از دستتان مىرود
وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ
كوچ كنيد كه در كوچاندنتان جدّى هستند
وَ اِسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ
براى مرگ كه بر سر شما سايه انداخته مهيّا شويد
وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا
مردمى باشيد كه فرياد هشدار دهنده بر آنان زده شده پس بيدار شدهاند
وَ عَلِمُوا أَنَّ اَلدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا
و يافتهاند كه دنيا جاى ابدى نيست به همين خاطر حيات فانى را به زندگى باقى تبديل كردهاند
فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً
زيرا خداوند شما را بيهوده نيافريده
وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى
و به حال خود نگذاشته
وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ أَوِ اَلنَّارِ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ
بين شما و بهشت يا جهنّم حايلى جز مرگ نيست كه از راه مىرسد
وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اَللَّحْظَةُ
مدّت حياتى كه لحظهها از آن مىكاهند
وَ تَهْدِمُهَا اَلسَّاعَةُ
و ساعت مرگ آن را منهدم مىنمايد
لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ اَلْمُدَّةِ
سزاوار كوتاهى است
وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ اَلْجَدِيدَانِ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ
و اجل پنهان كه آمد و رفت شب و روز آن را مىآورد
لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ اَلْأَوْبَةِ
سزاوار سرعت بازگشت است
وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدُمُ بِالْفَوْزِ أَوِ اَلشِّقْوَةِ
و آن آيندهاى كه با خود رستگارى يا بدبختى آورد
لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ اَلْعُدَّةِ
شايستۀ آماده كردن بهترين توشه است
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
پس در دنيا توشه برداريد توشهاى كه خود را به وسيلۀ آن از عذاب فردا حفظ كنيد
فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ
آن بندهاى تقوا پيشه شد
نَصَحَ نَفْسَهُ
كه خيرخواه خود گشت
وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ
و توبهاش را پيش انداخت
وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ
و بر شهوتش پيروز شد
فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ
زيرا زمان اجل انسان پنهان است
وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ
و آرزويش گول زنندۀ اوست
وَ اَلشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ
شيطان موكّل آدمى است
يُزَيِّنُ لَهُ اَلْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا
كه معصيتش را در نظرش مىآرايد تا مرتكب آن شود
وَ يُمَنِّيهِ اَلتَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا
و توبه را به صورت آرزو براى آينده جلوه مىدهد تا آن را به تأخير افكند
إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا
تا مرگ بر آدمى بتازد زمانى كه نسبت به آن غافلتر از هر چيز باشد
فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً
حسرت و اندوه بر آن بىخبرى كه عمر نابود شدهاش بر او حجّت است
وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى اَلشِّقْوَةِ
و پايان زندگيش شقاوت!
نَسْأَلُ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ
از خدا درخواست دارم ما و شما را از كسانى قرار دهد كه نعمت آنان را به طغيان نيندازد
وَ لاَ تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ
و هدفى آنان را در عبادت پروردگار خود مقصّر نسازد
وَ لاَ تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ اَلْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لاَ كَآبَةٌ
و پس از مرگ ندامت و اندوه بر او فرود نيايد