خطبه ۶۴ نهج البلاغه / ترجمه اردبیلی

۰۱ آذر ۱۴۰۵

فَاتَّقُوا اَللَّهَ عِبَادَ اَللَّهِ

و بترسيد اى بندگان خدا

وَ بَادِرُوا آجَالَكُمْ بِأَعْمَالِكُمْ

و بشتابيد در مدّت اجلهاى خود بعملهاى خود

وَ اِبْتَاعُوا مَا يَبْقَى لَكُمْ بِمَا يَزُولُ عَنْكُمْ

و بخريد آنچه مى‌ماند از ذخيره عقبى براى خود بآنچه زايل مى‌شود از شما كه متاع دنياست

وَ تَرَحَّلُوا فَقَدْ جُدَّ بِكُمْ

و رحلت كنيد بسوى خدا پس بتحقيق كه كوشش نموده شده است بشما

وَ اِسْتَعِدُّوا لِلْمَوْتِ فَقَدْ أَظَلَّكُمْ

و آماده شويد براى مرگ پس بتحقيق سايه افكنده است مرگ بر شما

وَ كُونُوا قَوْماً صِيحَ بِهِمْ فَانْتَبَهُوا

و باشد گروهى كه آواز عظيم تاراج رسيده باشد به آنها پس متنبه گشته

وَ عَلِمُوا أَنَّ اَلدُّنْيَا لَيْسَتْ لَهُمْ بِدَارٍ فَاسْتَبْدَلُوا

و بدانند كه دنيا نيست مر ايشان را سراى قرار پس بدل كرده باشند آنرا بآخرت

فَإِنَّ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ لَمْ يَخْلُقْكُمْ عَبَثاً

پس بدرستى كه خداى سبحانه نيافريد است شما را ببازى

وَ لَمْ يَتْرُكْكُمْ سُدًى

و فرو نگذاشته شما را مهمل و معطل

وَ مَا بَيْنَ أَحَدِكُمْ وَ بَيْنَ اَلْجَنَّةِ أَوِ اَلنَّارِ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَنْ يَنْزِلَ بِهِ

و نيست ميان يكى از شما و ميان بهشت يا دوزخ مگر مرگ كه فرود آيد باو

وَ إِنَّ غَايَةً تَنْقُصُهَا اَللَّحْظَةُ

و بدرستى كه غايتى يعنى اجلى كه مى‌گرداند آنرا نگريستن

وَ تَهْدِمُهَا اَلسَّاعَةُ

و ويران مى‌سازد آنرا ساعت مردن

لَجَدِيرَةٌ بِقِصَرِ اَلْمُدَّةِ

هر آينه سزاوار است بكوتاهى مدّت

وَ إِنَّ غَائِباً يَحْدُوهُ اَلْجَدِيدَانِ اَللَّيْلُ وَ اَلنَّهَارُ

و بدرستى كه غايبى كه ميرانند او را نو آيندگان كه شب و روز است

لَحَرِيٌّ بِسُرْعَةِ اَلْأَوْبَةِ

هر آينه سزاوار است بسرعت بازگشت بدار قرار

وَ إِنَّ قَادِماً يَقْدُمُ بِالْفَوْزِ أَوِ اَلشِّقْوَةِ

و بدرستى كه آينده مى‌آيد بسوى آخرت با رستگارى يا شقاوت

لَمُسْتَحِقٌّ لِأَفْضَلِ اَلْعُدَّةِ

هر آينه سزاوار است مر بهترين ساز را تا برسد بسعادت

فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً

پس توشه برداريد در دنيا از دنيا آن قدر كه نگاه داريد بآن نفسهاى خود را فردا از عقوبت جزا

فَاتَّقَى عَبْدٌ رَبَّهُ

پس پرهيزگار شد بنده پروردگار خود را

نَصَحَ نَفْسَهُ

كه نصيحت كرد نفس را بكردار خوب

وَ قَدَّمَ تَوْبَتَهُ

مقدم نمود توبه خود را

وَ غَلَبَ شَهْوَتَهُ

غالب شد بر شهوت خود و او را مغلوب ساخت

فَإِنَّ أَجَلَهُ مَسْتُورٌ عَنْهُ

پس بدرستى كه اجل او پنهانست از او

وَ أَمَلَهُ خَادِعٌ لَهُ

و آرزوى او فريبندۀ او

وَ اَلشَّيْطَانُ مُوَكَّلٌ بِهِ

و شيطان موكّل است باو

يُزَيِّنُ لَهُ اَلْمَعْصِيَةَ لِيَرْكَبَهَا

مى‌آرايد براى او معصيت را و نافرمانى را تا سوار شود بر آن

وَ يُمَنِّيهِ اَلتَّوْبَةَ لِيُسَوِّفَهَا

و آرزومند مى‌سازد او را بتوبه تا بتاخير اندازد آنرا

إِذَا هَجَمَتْ مَنِيَّتُهُ عَلَيْهِ أَغْفَلَ مَا يَكُونُ عَنْهَا

تا هجوم ميكند مرگ او را بر او با حالتى كه غافلترين چيزيست كه ميباشد از مرگ

فَيَا لَهَا حَسْرَةً عَلَى كُلِّ ذِي غَفْلَةٍ أَنْ يَكُونَ عُمُرُهُ عَلَيْهِ حُجَّةً

پس ايقوم مى‌خوانم شما را براى حسرت خوردن بر هر صاحب بيخبرى بر آنكه باشد عمر او بر او حجت در قيامت

وَ أَنْ تُؤَدِّيَهُ أَيَّامُهُ إِلَى اَلشِّقْوَةِ

و بر آنكه برساند او را روزگار به بدبختى

نَسْأَلُ اَللَّهَ سُبْحَانَهُ أَنْ يَجْعَلَنَا وَ إِيَّاكُمْ مِمَّنْ لاَ تُبْطِرُهُ نِعْمَةٌ

در مى‌خواهيم از حق تعالى آنكه بگرداند ما را و شما را از آن كسى كه شاد نگرداند او هيچ نعمتى

وَ لاَ تُقَصِّرُ بِهِ عَنْ طَاعَةِ رَبِّهِ غَايَةٌ

كوتاه نسازد او را از طاعت پروردگار خود فايده از باب ريا و سمعه نباشد

وَ لاَ تَحُلُّ بِهِ بَعْدَ اَلْمَوْتِ نَدَامَةٌ وَ لاَ كَآبَةٌ

و فرو نيايد بر او پس از مرگ هيچ حسرتى و نه محنتى

ترجمه های خطبه ۲۸ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۵۲ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۶۴ نهج البلاغه