خطبه ۵۲ نهج البلاغه / ترجمه اردبیلی

۰۱ آذر ۱۴۰۵

أَلاَ وَ إِنَّ اَلدُّنْيَا قَدْ تَصَرَّمَتْ

بدانيد كه دنيا بتحقيق كه رو آورده بانتها و انقطاع

وَ آذَنَتْ بِانْقِضَاءٍ

و اعلام كرده مردمان را بزوال

وَ تَنَكَّرَ مَعْرُوفُهَا

و ناشناسا شده شناسائى آن چه حطام آن باندك مدتّى مبدّل مى‌شود

وَ أَدْبَرَتْ حَذَّاءَ

و پشت كرده از روى سرعت

فَهِيَ تَحْفِزُ بِالْفَنَاءِ سُكَّانَهَا

پس دنيا ميراند بنيزۀ فنا ساكنان خود را

وَ تَحْدُو بِالْمَوْتِ جِيرَانَهَا

و ميراند بمرگ همسايگان خود را

وَ قَدْ أَمَرَّ فِيهَا مَا كَانَ حُلْواً

و بتحقيق كه تلخ گشت از دنيا آنچه بود شيرين

وَ كَدِرَ مِنْهَا مَا كَانَ صَفْواً

و تيره شد از آنچه بود صافى

فَلَمْ يَبْقَ مِنْهَا إِلاَّ سَمَلَةٌ كَسَمَلَةِ اَلْإِدَاوَةِ

پس باقى نماند از آن بجز بقيّۀ همچون بقيّۀ آب در مطهره

أَوْ جُرْعَةٌ كَجُرْعَةِ اَلْمَقْلَةِ

يا مقدار يك آشاميدن همچون آشاميدنى كه بمقله اخذ كنند در وقت تنگى آب

لَوْ تَمَزَّزَهَا اَلصَّدْيَانُ لَمْ يَنْقَعْ

اگر بمكد آن بقيّه را تشنه نشاند تشنگى را از كمى

فَأَزْمِعُوا عِبَادَ اَللَّهِ اَلرَّحِيلَ عَنْ هَذِهِ اَلدَّارِ

پس عزيمت ثابت گردانيد اى بندگان خدا برحلت كردن از اين سرا

اَلْمَقْدُورِ عَلَى أَهْلِهَا اَلزَّوَالُ

كه مقدر شده بر اهل آن زوال و انتقال

وَ لاَ يَغْلِبَنَّكُمْ فِيهَا اَلْأَمَلُ

و بايد غالب نشود شما را در آن آرزو دور و دراز

وَ لاَ يَطُولَنَّ عَلَيْكُمْ فِيهَا اَلْأَمَدُ

و دراز نكشد بر شما غايت حيات

ثواب الزهاد فَوَاللَّهِ لَوْ حَنَنْتُمْ حَنِينَ اَلْوُلَّهِ اَلْعِجَالِ

پس بخدا سوگند كه اگر ناله كنيد در طاعت همچون نالۀ شتران حيران كه گم كرده باشد بچه را

وَ دَعَوْتُمْ بِهَدِيلِ اَلْحَمَامِ

و بخوانيد خدا را بنوحه حزين مثل نوحه كبوتران

وَ جَأَرْتُمْ جُؤَارَ مُتَبَتِّلِي اَلرُّهْبَانِ

و آواز بلند گردانيد بتضرّع و زارى همچون زاهدان نصارى كه منقطع‌اند از مشيتهاى دنيا

وَ خَرَجْتُمْ إِلَى اَللَّهِ مِنَ اَلْأَمْوَالِ وَ اَلْأَوْلاَدِ

و بيرون آييد بسوى خدا از محبّت مالها و فرزندان

اِلْتِمَاسَ اَلْقُرْبَةِ إِلَيْهِ فِي اِرْتِفَاعِ دَرَجَةٍ عِنْدَهُ

جهة خواستن نزديكى بسوى خدا در بلند شدن درجه و مرتبه نزد خدا

أَوْ غُفْرَانِ سَيِّئَةٍ أَحْصَتْهَا كُتُبُهُ

يا آمرزيدن گناهى كه شمرده باشد آنرا نامهاى او

وَ حَفِظَتْهَا رُسُلُهُ

و نگاه داشته باشد آنرا فرشتگان او

لَكَانَ قَلِيلاً فِيمَا أَرْجُو لَكُمْ مِنْ ثَوَابِهِ

هر آينه باشد اين همه اندك در آنچه اميدوارم براى شما از ثواب او

وَ أَخَافُ عَلَيْكُمْ مِنْ عِقَابِهِ

و مى‌ترسم بر شما از عذاب او

نعم الله وَ تَاللَّهِ لَوِ اِنْمَاثَتْ قُلُوبُكُمُ اِنْمِيَاثاً

و بخدا سوگند كه اگر گداخته شود دلهاى شما گداختنى

وَ سَالَتْ عُيُونُكُمْ مِنْ رَغْبَةٍ إِلَيْهِ

و روان شود آب چشمهاى شما از جهة رغبت بثواب او

أَوْ رَهْبَةٍ مِنْهُ دَماً

و ترس از عذاب او بخونها

ثُمَّ عُمِّرْتُمْ فِي اَلدُّنْيَا

پس از آن عمر داده شويد در دنيا

مَا اَلدُّنْيَا بَاقِيَةٌ

ما دام كه دنيا باقيست

مَا جَزَتْ أَعْمَالُكُمْ عَنْكُمْ

جزا نباشد عملهاى شما را در اين مدت

وَ لَوْ لَمْ تُبْقُوا شَيْئاً مِنْ جُهْدِكُمْ أَنْعُمَهُ عَلَيْكُمُ اَلْعِظَامَ

و اگر چه باقى نگذاريد چيزى را از سعى و طاقت خود برابرى نعمتهاى او نخواهد كرد كه بزرگند

وَ هُدَاهُ إِيَّاكُمْ لِلْإِيمَانِ

و شما و بهدايت او شما را بايمان

ترجمه های خطبه ۲۸ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۵۲ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۶۴ نهج البلاغه