خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه شیروانی

۰۱ آذر ۱۴۰۵

أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ

وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ

28 خطبه‌اى از اوست دنيا شناسى پس از ستايش خداوند، دنيا در حال رفتن و وداع گفتن است

وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ

و آخرت روى نموده و سر بر آورده است

أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ

آگاه باشيد كه امروز روز تمرين و آمادگى

وَ غَداً اَلسِّبَاقَ

و فردا زمان مسابقه است

وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ

و مزد برندۀ اين مسابقه [يا: نقطۀ نهايى كه مسابقه دهنده به سوى آن مى‌شتابد] بهشت

وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ

و نهايت كار بازندۀ آن آتش است

أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ

أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ

آيا كسى نيست كه پيش از فرارسيدن مرگش توبه نمايد؟ آيا كسى نيست كه قبل از فرارسيدن روز گرفتاريش كارى براى خود كند

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ

هشيار باشيد كه شما در ايّام آرزو به سر مى‌بريد و مرگ در پس آن است

فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

كسى كه در ايّام آرزويش پيش از آنكه مرگش برسد كار و كوشش كند

فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ

عملش براى او نافع خواهد بود

وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ

و مرگش به وى زيانى نرساند

وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ

و كسى كه در روزهاى آرزويش قبل از آنكه مرگش برسد كوتاهى كند

فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ

عملش تباه است

وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ

و مرگش او را زيان رساند

أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ

هشيار باشيد كه هنگام خوشى و كاميابى چنان عمل كنيد

كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ

كه به وقت ترس و هراس مى‌كوشيد

أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا

آگاه باشيد كه من چيزى همانند بهشت نديدم كه جويندۀ آن در خواب باشد

وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا

و چيزى را چون آتش دوزخ نديدم كه گريزان از آن خفته باشد

أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ

بدانيد كه آن كه حق به او سود نرساند باطل به او زيان برساند

وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى

يَجُرُُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى

و كسى را كه هدايت مستقيمش نسازد گمراهى به هلاكتش كشاند

أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ

آگاه باشيد كه شما مأمور به كوچ كردن از دنيا هستيد

وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ

و به فراهم آوردن توشه [براى آخرت] هدايت شده‌ايد

وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ

بيشترين چيزى كه از آن بر شما مى‌ترسم پيروى

اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى

هواى نفس

وَ طُولُ اَلْأَمَلِ

و آرزوى بلند است

فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً

پس در دنيا از دنيا توشه‌اى فراهم سازيد كه فردا با آن خود را حفظ كنيد

ترجمه های خطبه ۲۸ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۵۲ نهج البلاغه

ترجمه های خطبه ۶۴ نهج البلاغه