خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه بهشتی
۰۱ آذر ۱۴۰۵(28 ) و از خطبههاى آن حضرت است در بىاعتمادى به دنيا و مهيا شدن براى آخرت
أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ
پس از ستايش خداى يكتا و درود بىپايان بر فرستاده خدا محمد و آلش.به تحقيق كه جهان بر شما پشت كرده
وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ
و به جدايى آگاه مىنمايد
وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ
و انجام كار و آخرت رو به سويتان نهاده و تشرف خود را به اطلاع شما مىرساند
أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ
آگاه باشيد كه اين ايام براى شما فرصتى مغتنم مىباشد تا براى جاودان شدن توشهاى در انبان خويش افكنده باشيد، امروز، روز رياضت و پروراندن خويشتن است
وَ غَداً اَلسِّبَاقَ
و فردا پيشى گرفتن و سبقت
وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ
برنده رو به بهشت مىنهد
وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ
و با زنده تن به دوزخ مىكشد
أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ
پس آيا نيست توبه كنندهاى كه پيش از رسيدن مرگش توبه كند
أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ
آيا نيست عمل كنندهاى كه پيش از روز سختى براى رهايى خود عمل كند
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ
آگاه باشيد كه شما در روزگار پر اميد و آرزويى بسر مىبريد، هوشيار باشيد كه مرگ بىگذشت در كمينتان نشسته
فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
پس هر كس پيش از گرفتارى خويش در روزهاى اميد و آرزويش كار نيك بكند، در فرا رسيدن اجل آسوده جان بكند
فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ
و عملش بدو سود دهد
وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ
و مرگش برايش ناچيز و بىزيان باشد
وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
و هر كس در آن ايام پيش از رسيدن اجل كوتاهى كرد
فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ
كارش زار است
وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ
و از مرگ زيان خواهد برد
أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ
آگاه باشيد هميشه به هنگام خوشى و كامرانى در كار نيك بكوشيد
كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ
همچنان كه در رنج و سختى، سخت در تلاش مىباشيد
أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا
بدانيد من پاداشى بهتر از بهشت جاويدان، و كيفرى بدتر از آتش دوزخ سوزان نيافتم كه خواهنده بهشت سستى كند و ديده در دام خواب افكند و دوزخ، گريزان از آن در خواب بىهوشى بسر برد
وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا
أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ
و بدانيد آن كس را كه آيين راستين الهى سودش ندهد، بىگمان ناحق و باطل زيان سرشار بخشد
وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى
و هر كه از راستى و درستى روى بگرداند
يَجُرُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى
كژى و سستى به نابوديش كشاند
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ
آگاه باشيد در زندگى اين سرا به توشۀ كردار نيك بارور شويد و با خيمۀ ايمان، به سوى خدا كوچ نماييد
وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ
وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ
اى مردم من از دو چيز بيش از همه در بارۀ شما بيمناكم
اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى
يكى دل هوسباز
وَ طُولُ اَلْأَمَلِ
ديگرى آرزوى دراز
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
پس حال كه در جهانيد، از جهان بدان قدر كه فردا توانيد نفوس خود را حفظ كنيد توشه برگيريد