خطبه ۲۸ نهج البلاغه/ ترجمه اردبیلی
۰۱ آذر ۱۴۰۵أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ اَلدُّنْيَا أَدْبَرَتْ
امّا پس از حمد و صلوات پس بدرستى كه دنيا پشت كرده است
وَ آذَنَتْ بِوَدَاعٍ
و اعلام كرده بتغييرات خود و بفراق
وَ إِنَّ اَلْآخِرَةَ قَدْ أَقْبَلَتْ وَ أَشْرَفَتْ بِاطِّلاَعٍ
و بدرستى كه آخرت رو آورده و مشرف شده است بظهور
أَلاَ وَ إِنَّ اَلْيَوْمَ اَلْمِضْمَارَ
بدانيد كه امروز كه مدت عمر است وقت گداختن بدنست
وَ غَداً اَلسِّبَاقَ
بر؟؟؟ فردا سبقت گرفت
وَ اَلسَّبَقَةُ اَلْجَنَّةُ
و پيش برد اهل آنرا بهشتت
وَ اَلْغَايَةُ اَلنَّارُ
و منتهاى كار اهل دنيا آتش
أَ فَلاَ تَائِبٌ مِنْ خَطِيئَتِهِ قَبْلَ مَنِيَّتِهِ
آيا پس نيست توبه كننده از گناهان خود پيش از رسيدن مرگ او
أَ لاَ عَامِلٌ لِنَفْسِهِ قَبْلَ يَوْمِ بُؤْسِهِ
آيا نيست هيچ كار كننده براى نفس خودش از روز سختى او كه قيامتست
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ فِي أَيَّامِ أَمَلٍ مِنْ وَرَائِهِ أَجَلٌ
آگاه باشيد كه شما هستيد در روزگار اميدوارى كه از پس آن مرگ است
فَمَنْ عَمِلَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
پس هر كه بكند در روزهاى اميدوارى پيش از رسيدن مرگ او
فَقَدْ نَفَعَهُ عَمَلُهُ
سود هر عمل او
وَ لَمْ يَضْرُرْهُ أَجَلُهُ
و ضرر نرساند او را اجل او
وَ مَنْ قَصَّرَ فِي أَيَّامِ أَمَلِهِ قَبْلَ حُضُورِ أَجَلِهِ
و هر كه تقصير كند در روزهاى امل خود پيش از حاضر شدن اجل او
فَقَدْ خَسِرَ عَمَلُهُ
پس بتحقيق زيان رساند عمل او
وَ ضَرَّهُ أَجَلُهُ
و ضرر رساند او را اجل
أَلاَ فَاعْمَلُوا فِي اَلرَّغْبَةِ
او آگاه باشيد پس كار كنيد در زمان رغبت كردن
كَمَا تَعْمَلُونَ فِي اَلرَّهْبَةِ
همچنان كه كار مىكنيد در زمان ترس
أَلاَ وَ إِنِّي لَمْ أَرَ كَالْجَنَّةِ نَامَ طَالِبُهَا
آگاه باشيد و بدانيد كه من نديدم نعمتى را همچون بهشت كه خواب كند جويندۀ آن
وَ لاَ كَالنَّارِ نَامَ هَارِبُهَا
و نه محنتى مانند آتش كه بخسبد گريزندۀ آن بدانيد
أَلاَ وَ إِنَّهُ مَنْ لاَ يَنْفَعُهُ اَلْحَقُّ يَضُرُّهُ اَلْبَاطِلُ
بتحقيق كه كسى كه سود نرساند او را راستى زيان رساند او را ناراستى
وَ مَنْ لاَ يَسْتَقِيمُ بِهِ اَلْهُدَى
و هر كه براه راست نيارد او را هدايت
يَجُرُّ بِهِ اَلضَّلاَلُ إِلَى اَلرَّدَى
بكشد او را گمراهى بچاه هلاكت
أَلاَ وَ إِنَّكُمْ قَدْ أُمِرْتُمْ بِالظَّعْنِ
آگاه باشيد كه شما امر كرده شدهايد برفتن بآخرت
وَ دُلِلْتُمْ عَلَى اَلزَّادِ
و راه نموده شدهايد بر توشه برداشتن
وَ إِنَّ أَخْوَفَ مَا أَخَافُ عَلَيْكُمُ اِثْنَتَانِ
و بدرستى كه ترسناكترين چيزى كه مىترسم بر شما پيروى از روى نفس امّاره است
اِتِّبَاعُ اَلْهَوَى
وَ طُولُ اَلْأَمَلِ
و درازى اميد بدنيا
فَتَزَوَّدُوا فِي اَلدُّنْيَا مِنَ اَلدُّنْيَا مَا تَحْرُزُونَ بِهِ أَنْفُسَكُمْ غَداً
توشه برداريد در دنيا از دنيا آنچه توانيد نگاه داشتن بآن نفسهاى خود را فردا