خطبه ۱۳۳ نهج البلاغه/ ترجمه اردبیلی

عظمة اللّه تعالى 

وَ اِنْقَادَتْ لَهُ اَلدُّنْيَا وَ اَلْآخِرَةُ بِأَزِمَّتِهَا 

و گردن نهاد براى خدا اين جهان و آن جهان با مهارهاى خود يعنى همه مسخر فرمان اويند

وَ قَذَفَتْ إِلَيْهِ اَلسَّمَاوَاتُ وَ اَلْأَرَضُونَ مَقَالِيدَهَا 

و انداختند بسوى او آسمانها و زمينها كليدهاى خزانۀ خود را

وَ سَجَدَتْ لَهُ بِالْغُدُوِّ وَ اَلْآصَالِ اَلْأَشْجَارُ اَلنَّاضِرَةُ 

و سجده كردند از براى او بامداد و شبانگاه درختان تازه

وَ قَدَحَتْ لَهُ مِنْ قُضْبَانِهَا اَلنِّيرَانَ اَلْمُضِيئَةَ 

و برفروخت بفرمان او از شاخهاى آن آتشهائى روشن كننده

وَ آتَتْ أُكُلَهَا بِكَلِمَاتِهِ اَلثِّمَارُ اَلْيَانِعَةُ 

و داد خورش خود را بسبب قدرت كامله او ميوه‌هاى رسيده آن

القرآن منها وَ كِتَابُ اَللَّهِ بَيْنَ أَظْهُرِكُمْ 

(و بعضى از آن خطبه است) و كتاب خدا در ميان شما

نَاطِقٌ لاَ يَعْيَا لِسَانُهُ 

گويائيست كه مانده نمى‌شود زبان او كه حجّت قاطعه است

وَ بَيْتٌ لاَ تُهْدَمُ أَرْكَانُهُ 

و خانه‌ايست كه ويران نمى‌شود اصول و قوانين او

وَ عِزٌّ لاَ تُهْزَمُ أَعْوَانُهُ 

و غالبيست كه شكسته نمى‌شود انصار او كه عاملانند بان

رسول اللّه منها أَرْسَلَهُ عَلَى حِينِ فَتْرَةٍ مِنَ اَلرُّسُلِ 

و بعضى از آن خطبه فرستاده پيغمبر بر هنگام انقطاع وحى از رسولان

وَ تَنَازُعٍ مِنَ اَلْأَلْسُنِ 

و در زمان نزاع كردن بيكديگر از زبانها

فَقَفَّى بِهِ اَلرُّسُلَ وَ خَتَمَ بِهِ اَلْوَحْيَ 

پس در آورد او را از پى رسولان و ختم كرد باو وحى خود را

فَجَاهَدَ فِي اَللَّهِ اَلْمُدْبِرِينَ عَنْهُ وَ اَلْعَادِلِينَ بِهِ 

پس كارزار كرد در راه خدا با اعراض كنندگان از او و با مانند گروندگان غير او باو از آفريدگان

الدنيا منها وَ إِنَّمَا اَلدُّنْيَا مُنْتَهَى بَصَرِ اَلْأَعْمَى لاَ يُبْصِرُ مِمَّا وَرَاءَهَا شَيْئاً 

و بدرستى كه دنيا نهايت ديدۀ نابيناست چه او از احوال آخرت جاهلست نمى‌بيند از آنچه در پس دنياست چيزى

وَ اَلْبَصِيرُ يَنْفُذُهَا بَصَرُهُ وَ يَعْلَمُ أَنَّ اَلدَّارَ وَرَاءَهَا 

و بينا از احوال آخرت مى‌گذراند از دنيا بصر خود را و ميداند كه سراى بقا در پس اين سراست

فَالْبَصِيرُ مِنْهَا شَاخِصٌ 

پس بينا از احوال دنيا رونده است و ميل كنندۀ از آن

وَ اَلْأَعْمَى إِلَيْهَا شَاخِصٌ 

و كور نابينا بسوى آن رونده است و دل بر آن نهاده

وَ اَلْبَصِيرُ مِنْهَا مُتَزَوِّدٌ 

و بينا از دنيا زاد تقوى بردارنده

وَ اَلْأَعْمَى لَهَا مُتَزَوِّدٌ 

و نابينا از از براى دنيا توشه گيرنده است

عظة الناس منها وَ اِعْلَمُوا أَنَّهُ لَيْسَ مِنْ شَيْءٍ إِلاَّ وَ يَكَادُ صَاحِبُهُ يَشْبَعُ مِنْهُ وَ يَمَلُّهُ إِلاَّ اَلْحَيَاةَ فَإِنَّهُ لاَ يَجِدُ فِي اَلْمَوْتِ رَاحَةً 

و بدانيد كه نيست هيچ چيزى بجز كه نزديكست كه صاحب آن سير شود از آن و طول گردد بآن بجز زندگانى دنيا

وَ إِنَّمَا ذَلِكَ بِمَنْزِلَةِ اَلْحِكْمَةِ اَلَّتِي هِيَ حَيَاةٌ لِلْقَلْبِ اَلْمَيِّتِ 

پس بدرستى كه نمى‌يابد صاحب آن براى خود در مرگ آسايشى و جز اين نيست كه حيات بحسب حقيقت آنست كه مقّترن باشد بمنزله حكمت و علم شريعت كه آن زندگى دل است مر دل مرده را

وَ بَصَرٌ لِلْعَيْنِ اَلْعَمْيَاءِ 

و بينائيست مر چشم كور را

وَ سَمْعٌ لِلْأُذُنِ اَلصَّمَّاءِ 

و شنوائيست مر گوش كر را

وَ رِيٌّ لِلظَّمْآنِ 

و سيرابيست مر تشنه را

وَ فِيهَا اَلْغِنَى كُلُّهُ وَ اَلسَّلاَمَةُ 

و در اوست بى‌نيازى تمام از غير آن و بسلامتى از آفات زمان

كِتَابُ اَللَّهِ تُبْصِرُونَ بِهِ وَ تَنْطِقُونَ بِهِ وَ تَسْمَعُونَ بِهِ 

كتاب خداست كه مى‌بيند باو و راه مى‌بريد بآن و گويا مى‌شويد بآن و مى‌شنويد بآن از مواعظ

وَ يَنْطِقُ بَعْضُهُ بِبَعْضٍ 

و گويا مى‌شود بعضى آن كتاب ببعضى چون محمّد بيّن

وَ يَشْهَدُ بَعْضُهُ عَلَى بَعْضٍ 

و گواهى مى‌دهد بعضى بر بعضى

وَ لاَ يَخْتَلِفُ فِي اَللَّهِ 

و موافق هم اختلاف ندارد قران در دلالت كردن در مقاصد حقه

وَ لاَ يُخَالِفُ بِصَاحِبِهِ عَنِ اَللَّهِ 

و خلاف نمى‌كند با صاحب خود از راه نمودن بخدا

قَدِ اِصْطَلَحْتُمْ عَلَى اَلْغِلِّ فِيمَا بَيْنَكُمْ 

بتحقيق كه صلح كرديد بر حقد و كينه در آنچه ميان شماست

وَ نَبَتَ اَلْمَرْعَى عَلَى دِمَنِكُمْ 

و رسته شده گياهى كه مى‌چرد بآن حيوان بر آنچه بر هم نشسته از سرگين

وَ تَصَافَيْتُمْ عَلَى حُبِّ اَلْآمَالِ 

و دوستى پاك مى‌ورزيد بر دوستى آرزوها

وَ تَعَادَيْتُمْ فِي كَسْبِ اَلْأَمْوَالِ 

و دشمنى مى‌كنيد با هم در جمع مالهاى فانى

لَقَدِ اِسْتَهَامَ بِكُمُ اَلْخَبِيثُ وَ تَاهَ بِكُمُ اَلْغُرُورُ 

بتحقيق كه‌؟؟؟ ساخته شما را شيطان پليد و حيران ساخته شما را ديو فريبنده

وَ اَللَّهُ اَلْمُسْتَعَانُ عَلَى نَفْسِي وَ أَنْفُسِكُمْ 

و از خداى يارى خواسته مى‌شود بر نفس من و نفسهاى شما