خطبه ۱۳۲ نهج البلاغه/ ترجمه ارفع

حمد اللّه نَحْمَدُهُ عَلَى مَا أَخَذَ وَ أَعْطَى 

سپاسگزار خدائيم از آنچه از ما گرفت و به آنچه عطا فرمود

وَ عَلَى مَا أَبْلَى وَ اِبْتَلَى 

و به آنچه احسان نمود و سپس امتحان كرد

اَلْبَاطِنُ لِكُلِّ خَفِيَّةٍ 

او بر هر چه پنهان است آگاه است

وَ اَلْحَاضِرُ لِكُلِّ سَرِيرَةٍ 

هر شرى نزد حضرت او آشكار است

اَلْعَالِمُ بِمَا تُكِنُّ اَلصُّدُورُ وَ مَا تَخُونُ اَلْعُيُونُ 

هر چه در سينه‌ها نهفته است مى‌داند. او به آنچه چشمها دزديده نگاه مى‌كند داناست

وَ نَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ غَيْرُهُ 

شهادت مى‌دهم كه خدايى جز او نيست

وَ أَنَّ مُحَمَّداً نَجِيبُهُ وَ بَعِيثُهُ 

و نيز شهادت مى‌دهم كه حضرت محمّد (صلّى اللّٰه عليه و آله) برگزيده و مبعوث شده از طرف اوست

شَهَادَةً يُوَافِقُ فِيهَا اَلسِّرُّ اَلْإِعْلاَنَ وَ اَلْقَلْبُ اَللِّسَانَ 

شهادتى كه باطن و ظاهر و دل و زبان با آن موافق است

عظة الناس و منها فَإِنَّهُ وَ اَللَّهِ اَلْجِدُّ لاَ اَللَّعِبُ 

از آن خطبه است به خدا قسم چيزى را كه مى‌گويم جدى است و از روى شوخى نيست

وَ اَلْحَقُّ لاَ اَلْكَذِبُ 

حقيقت است و دروغپردازى نمى‌باشد

وَ مَا هُوَ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَسْمَعَ دَاعِيهِ وَ أَعْجَلَ حَادِيهِ 

و آن چيزى جز مرگ كه منادى آن دعوتش را به همه رسانده نيست و چيزى كه آن را به سوى انسان مى‌راند شتابان است

فَلاَ يَغُرَّنَّكَ سَوَادُ اَلنَّاسِ مِنْ نَفْسِكَ 

اى انسان زيادى انسانها تو را مغرور نكند

وَ قَدْ رَأَيْتَ مَنْ كَانَ قَبْلَكَ مِمَّنْ جَمَعَ اَلْمَالَ وَ حَذِرَ اَلْإِقْلاَلَ وَ أَمِنَ اَلْعَوَاقِبَ طُولَ أَمَلٍ وَ اِسْتِبْعَادَ أَجَلٍ كَيْفَ نَزَلَ بِهِ اَلْمَوْتُ فَأَزْعَجَهُ عَنْ وَطَنِهِ 

چرا كه خود ديده‌اى كه شخصى را كه پيش از تو ثروت مى‌اندوخت و از فقر و پريشانى دورى مى‌كرد با داشتن آرزوهاى طولانى و اطمينان به پايان كار، رسيدن مرگ و پايان عمر را بعيد مى‌دانست، ناگهان مرگ گريبانش را گرفت و او را از وطنش خارج ساخت

وَ أَخَذَهُ مِنْ مَأْمَنِهِ 

و از جايى كه در آن در آسايش بود برداشت

مَحْمُولاً عَلَى أَعْوَادِ اَلْمَنَايَا يَتَعَاطَى بِهِ اَلرِّجَالُ اَلرِّجَالَ 

و بر چوبهاى تابوت گذاشت و مردم دست به دست و دوش به دوش او را حمل كردند

حَمْلاً عَلَى اَلْمَنَاكِبِ وَ إِمْسَاكاً بِالْأَنَامِلِ أَ مَا رَأَيْتُمُ اَلَّذِينَ يَأْمُلُونَ بَعِيداً 

آيا نديديد آنهايى را كه آرزوهاى دور و دراز داشتند

وَ يَبْنُونَ مَشِيداً 

و كاخها و برجهاى بلند مى‌ساختند

وَ يَجْمَعُونَ كَثِيراً 

و ثروت فراوان جمع مى‌كردند

كَيْفَ أَصْبَحَتْ بُيُوتُهُمْ قُبُوراً 

چگونه خانه‌هايشان قبرستان گرديد

وَ مَا جَمَعُوا بُوراً 

و هر چه جمع كرده بودند از بين رفت

وَ صَارَتْ أَمْوَالُهُمْ لِلْوَارِثِينَ 

و اموالشان به بچه‌هايشان رسيد

وَ أَزْوَاجُهُمْ لِقَوْمٍ آخَرِينَ 

و زنهايشان همسر ديگران گرديدند

لاَ فِي حَسَنَةٍ يَزِيدُونَ 

هم اينك آنها قادر نيستند به كار خوب چيزى اضافه كنند

وَ لاَ مِنْ سَيِّئَةٍ يَسْتَعْتِبُونَ 

و يا از كرده‌هاى بد خويش عذر خواهى نمايند و رضاى پروردگار را طلب كنند

فَمَنْ أَشْعَرَ اَلتَّقْوَى قَلْبَهُ بَرَّزَ مَهَلُهُ 

بنا بر اين آن كه پرهيزكارى را شعار دل خويش قرار داده و در انجام كارهاى پسنديده از ديگران سبقت مى‌گيرد

وَ فَازَ عَمَلُهُ 

رفتارش سبب رستگارى او مى‌گردد

فَاهْتَبِلُوا هَبَلَهَا 

و پاداش تمام به او مى‌رسد

وَ اِعْمَلُوا لِلْجَنَّةِ عَمَلَهَا 

پس تقوى را ارج نهيد و به كارى كه ثمره‌اش بهشت است مشغول شويد

فَإِنَّ اَلدُّنْيَا لَمْ تُخْلَقْ لَكُمْ دَارَ مُقَامٍ 

خداوند تبارك و تعالى دنيا را نيافريده كه براى هميشه در آن بمانيد

بَلْ خُلِقَتْ لَكُمْ مَجَازاً لِتَزَوَّدُوا مِنْهَا اَلْأَعْمَالَ إِلَى دَارِ اَلْقَرَارِ 

بلكه آفريده تا محل عبور باشد و در اين مكان براى جهان آخرت توشه تهيه كنيد

فَكُونُوا مِنْهَا عَلَى أَوْفَازٍ 

بنا بر اين با شتاب كار نيك كنيد

وَ قَرِّبُوا اَلظُّهُورَ لِلزِّيَالِ 

و اعمال پسنديده را چون مركبان سريع السير براى رفتن آماده سازيد