خطبه ۱۳۲ نهج البلاغه/ ترجمه دین پرور

حمد اللّه نَحْمَدُهُ عَلَى مَا أَخَذَ وَ أَعْطَى 

خداى را سپاسگزاريم بر آنچه گرفت و داد

وَ عَلَى مَا أَبْلَى وَ اِبْتَلَى 

و بر نعمت‌هايى كه بخشيد و آزمايشهايى كه فرمود

اَلْبَاطِنُ لِكُلِّ خَفِيَّةٍ 

آن كه هر ناپيدايى براى او پيداست

وَ اَلْحَاضِرُ لِكُلِّ سَرِيرَةٍ 

و هر رازى را راز دار است

اَلْعَالِمُ بِمَا تُكِنُّ اَلصُّدُورُ وَ مَا تَخُونُ اَلْعُيُونُ 

به هرچه سينه‌ها در خود دارد، و ديده‌ها دزدانه بنگرند آگاه است

وَ نَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ غَيْرُهُ 

و بر وحدانيّت ذات الهى و رسالت و گزينش محمّد مصطفى - درود خدا بر او و خاندانش - با همۀ وجود با قلب و با زبان گواهى دهم

وَ أَنَّ مُحَمَّداً نَجِيبُهُ وَ بَعِيثُهُ شَهَادَةً يُوَافِقُ فِيهَا اَلسِّرُّ اَلْإِعْلاَنَ وَ اَلْقَلْبُ اَللِّسَانَ  عظة الناس و منها فَإِنَّهُ وَ اَللَّهِ اَلْجِدُّ لاَ اَللَّعِبُ 

بخش ديگرى از همين خطبه سوگند به خداى، براستى و جدّ گويم نه از سر مزاح يا دروغ، بشنويد

وَ اَلْحَقُّ لاَ اَلْكَذِبُ وَ مَا هُوَ إِلاَّ اَلْمَوْتُ أَسْمَعَ دَاعِيهِ وَ أَعْجَلَ حَادِيهِ 

اين صداى چاوشان مرگ و آهنگ شتابناك آن است كه به گوش مى‌رسد

فَلاَ يَغُرَّنَّكَ سَوَادُ اَلنَّاسِ مِنْ نَفْسِكَ 

پس انبوه مردمان و ثروت آنان تو را نفريبد

وَ قَدْ رَأَيْتَ مَنْ كَانَ قَبْلَكَ مِمَّنْ جَمَعَ اَلْمَالَ وَ حَذِرَ اَلْإِقْلاَلَ وَ أَمِنَ اَلْعَوَاقِبَ طُولَ أَمَلٍ وَ اِسْتِبْعَادَ أَجَلٍ كَيْفَ نَزَلَ بِهِ اَلْمَوْتُ فَأَزْعَجَهُ عَنْ وَطَنِهِ 

تو خود ديده‌اى كسانى را كه پيش از تو مال اندوخته و نگران كم شدن آن بودند، و آرزوى دراز و دور انگاشتن مرگ آنان را از سرنوشت خويش باز داشته بود، چگونه مرگ بر آنان فرود آمد و آنها را از زادگاهشان بركند

وَ أَخَذَهُ مِنْ مَأْمَنِهِ 

و از مهد امنيّت و آرامش برگرفت

مَحْمُولاً عَلَى أَعْوَادِ اَلْمَنَايَا يَتَعَاطَى بِهِ اَلرِّجَالُ اَلرِّجَالَ 

و در تابوت آرزوها و بر دوش مردمانى حمل كرد كه تحمّل آن را نداشتند

حَمْلاً عَلَى اَلْمَنَاكِبِ وَ إِمْسَاكاً بِالْأَنَامِلِ 

و به يكديگر پاس مى‌دادند و از سقوط آن هم بيمى به دل راه نمى‌دادند، لذا با سرانگشتها آن را برمى‌گرفتند

أَ مَا رَأَيْتُمُ اَلَّذِينَ يَأْمُلُونَ بَعِيداً 

آيا نديديد آنها را كه آرزوى دراز داشتند

وَ يَبْنُونَ مَشِيداً 

و ساختمانهاى بلند افراشتند

وَ يَجْمَعُونَ كَثِيراً 

و اموال زياد اندوختند

كَيْفَ أَصْبَحَتْ بُيُوتُهُمْ قُبُوراً 

چگونه خانه‌هاشان گور شد

وَ مَا جَمَعُوا بُوراً 

و آنچه اندوخته بودند بر باد رفت

وَ صَارَتْ أَمْوَالُهُمْ لِلْوَارِثِينَ 

و اموالشان، دارايىِ ميراث خوارانشان گرديد

وَ أَزْوَاجُهُمْ لِقَوْمٍ آخَرِينَ 

و همسرانشان به كابين ديگران رفتند

لاَ فِي حَسَنَةٍ يَزِيدُونَ 

نه به كارهاى خوبشان افزودند

وَ لاَ مِنْ سَيِّئَةٍ يَسْتَعْتِبُونَ 

نه از زشتى‌هاشان كاستند و نه پوزش خواستند

فَمَنْ أَشْعَرَ اَلتَّقْوَى قَلْبَهُ بَرَّزَ مَهَلُهُ 

پس آن كه با قلبش تقوىٰ را احساس كند، در كار خير گوى سبقت را از ديگران بربايد

وَ فَازَ عَمَلُهُ 

و كارش به سامان رسد و جايزه‌اش را دريافت كند

فَاهْتَبِلُوا هَبَلَهَا وَ اِعْمَلُوا لِلْجَنَّةِ عَمَلَهَا 

براى خدا و رسيدن به بهشت كار كنيد

فَإِنَّ اَلدُّنْيَا لَمْ تُخْلَقْ لَكُمْ دَارَ مُقَامٍ 

كه دنيا جاى ماندن نيست

بَلْ خُلِقَتْ لَكُمْ مَجَازاً لِتَزَوَّدُوا مِنْهَا اَلْأَعْمَالَ إِلَى دَارِ اَلْقَرَارِ 

بلكه عبورگاه و بار اندازى است تا از آن رهتوشۀ خانۀ اصلى و ابدى خويش را برگيريد

فَكُونُوا مِنْهَا عَلَى أَوْفَازٍ 

پس بشتابيد و بر مركب فراق بنشينيد

وَ قَرِّبُوا اَلظُّهُورَ لِلزِّيَالِ